Σάββατο 6 Απριλίου 2019

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ AΝΑΣΤΑΣΗ





Ζούμε σε μια εποχή ασύμμετρης ανάπτυξης των βασικών σκελών του πολιτισμού. Η τεχνολογία διογκώνεται υπέρμετρα, ενώ οι πνευματικές και ηθικές αξίες αποτελματώνονται. Η βία έγινε σημαία, η ηθική αποτελεί αντικείμενο χλευασμού.
   Διαπιστώνει κανείς σήμερα πως ο άνθρωπος είναι τραγικά μοναχικός. Ζει πίσω από τα κάγκελα που κουβαλάει μέσα του. Νιώθει έντονα το εσωτερικό κενό και είναι γνωστό, πως όσο πιο κενή είναι η ζωή σου, τόσο πιο βαριά τη νιώθεις.     
   Ταυτίζει την ύπαρξή του με τα μέσα και τις ανέσεις. Ωστόσο με αγωνία διαπιστώνει, πως ενώ ζει πλουσιότερα, αισθάνεται φτωχότερος. Πολλαπλασιάζει τις ανέσεις του και μεγαλώνει τη δυστυχία του. Επίσης, αυξάνει τις δυνάμεις του και γίνεται ασθενέστερος, πληροφορείται περισσότερο και μένει απροσανατόλιστος, Εξουσιάζει τη φύση και αποδεικνύεται δέσμιος. Παγκοσμιοποιείται και παραμένει μόνος και ανέστιος.
   Αλλάζει διαρκώς ρόλους και δεν αισθάνεται κανέναν εντελώς δικό του, σκορπίζει τον εαυτό του παντού και δεν ανήκει πουθενά.
   Είναι βέβαιο πως η σημερινή κατάσταση του ανθρώπου δεν είναι κανονική. Η  διάσπαση αυτή αρχίζει με την απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό, επεκτείνεται στις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, τον πλησίον και τον εαυτό του.
   Η διέξοδος από το αδιέξοδο αυτό δεν μπορεί να βρεθεί με την επιστήμη και τη τεχνολογία. Δεν μπορεί να βρεθεί με την αποθέωση της ανθρώπινης λογικής ή την τελειοποίηση της μηχανής. Βρίσκεται με την πνευματική ανακαίνιση του ανθρώπου. Βρίσκεται με την κάθαρση του νου από τα πάθη και την επανασύνδεσή του με την πηγή της ζωής, που είναι ο Θεός.
   Η ζωή που πηγάζει από το Θεό, οδηγεί τους ανθρώπους σε ένωση μεταξύ τους, ενώ ζωή χωρίς το Θεό, οδηγεί στη διάσπαση και τη διάλυση. Ο χριστιανός που απαλλάσσεται από τη δουλεία του κόσμου, γίνεται πραγματικά πλούσιος και πλουτίζει άλλους. Πλούσιος δεν είναι όποιος συγκεντρώνει χρήματα ή ικανοποιεί απεριόριστα τις επιθυμίες του, αλλά όποιος ικανοποιείται με όσα έχει και δεν επιθυμεί περισσότερα. 
   Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση του Λέοντος Τολστόη, που σημειώνει, πως ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για την ευτυχία, πως η ευτυχία βρίσκεται μέσα σ αυτόν τον ίδιο, στην ικανοποίηση των φυσικών, των ανθρώπινων αναγκών, και πως η δυστυχία προέρχεται, όχι από την έλλειψη, μα από την περίσσεια.
   Σύμφωνα με τη θέση του μεγάλου φιλόσοφου-συγγραφέα, η δυστυχία έχει τις ρίζες της στην περίσσεια. Κι όμως ο άνθρωπος σήμερα δε δίνει ούτε από το περίσσευμά του, υλικό ή ψυχικό , αγνοώντας τη θέση Εκείνου, που ήρθε στη γη και μίλησε για αγάπη και προσφορά. Διαπιστώνει κανείς πως ο άνθρωπος, θέλει μόνο να παίρνει. Αγνοεί το γεγονός, πως όταν παίρνεις, γεμίζεις τα χέρια σου, ενώ όταν δίνεις, γεμίζεις την καρδιά σου.
   Ζούμε πάλι τούτες τις μέρες το Θείο δράμα. Ο Θεάνθρωπος υπέφερε πάνω στο σταυρό. Έκτοτε ο σταυρός έγινε αιώνιο σύμβολο κάθε χριστιανού. Η κατακόρυφη κεραία του σταυρού, δείχνει τη σχέση μας με το Θεό, ενώ η οριζόντια τη σχέση μας με τον πλησίον. Κι η βίωση της αγάπης προς τον πλησίον, αποτελεί τη βεβαίωση της αγάπης προς το Θεό.   


Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΚΟΡΔΟΝΟΥΡΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ